Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής, Νέας Υόρκης

Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής,

Νέας Υόρκης

Ομολογίες

Κρίτων Γ. Γκιόκας

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΙΣΤΟΥ, ΠΡΩΗΝ ΑΠΙΣΤΟΥ

«Διότι προς εσάς είναι η επαγγελία και προς τα τέκνα σας, και προς πάντας τους εις μακράν, όσους αν προσκαλέσει Κύριος ο Θεός ημών.» (Πράξεις β':39)

Ευχαριστώ τον Κύριο για την αναπάντεχη τιμή που έκαμε προς εμένα τον πολύ «μακράν», χωρίς καν να Του ζητήσω, εγχειρίζοντας μου την ατομική πρόσκληση, να έρθω προς το θαυμαστό του φως. Γιατί Αυτός «Ήτο το φως το αληθινόν, το οποίον φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον.» (Ιωαννης α':9)

Γεννήθηκα στο Κριεκούκι (Ερυθρές σήμερα) στα τέλη του 1942, σε μια οικογένεια χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και που βλαστήμια ποτέ δεν ακούστηκε. Τα παιδικά μου χρόνια ήσαν πολύ ομαλά και άνετα, μια και η οικογένεια μας δεν εστερείτο τα υλικά αγαθά.

Εδώ θα ήθελα να αναφέρω ότι το σπίτι μας ήταν πλησιέστερα προς τους γονείς της μητέρας μου (Παππούς, γιαγιά), οι οποίοι ήσαν περισσότερο πιστοί και θρησκευόμενοι, απ' ότι οι γονείς του πατέρα μου.

Έτσι ο επηρεασμός μου ήταν άμεσος ως προς την πίστη, στα παιδικά μου χρόνια, κατά τα οποία η γιαγιά μου με έπαιρνε στις εκκλησίες και μοναστήρια που εκείνη πήγαινε. Αυτή η θέρμη ως προς την πίστη κράτησε μέχρι την ηλικία που τελείωσα το Δημοτικό σχολείο. Πηγαίνοντας στο γυμνάσιο άρχισε σιγά σιγά η πίστη να ξεθωριάζει, μέχρις που εξαφανίστηκε τελείως στην εφηβική ηλικία. Ιδιαίτερα, δε, όταν μετακόμισα στην Αθήνα μόνος για να ετοιμαστώ για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο.

Την περίοδο αυτή, και κατά την διάρκεια της πανεπιστημιακής μου εκπαίδευσης ριζοσπαστικοποιήθηκα, εναντιούμενος προς κάθε εξουσία, θεωρώντας τες υποκριτικές (εξουσίες). Έτσι κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, κατέληξα να γίνω τελείως άθεος θιασώτης του υλισμού και συνάμα υποστηρικτής των επαναστατικών κινημάτων.

Η μόνη σχέση με την εκκλησία τότε, ήταν μόνο τυπική. Κηδείες και γάμοι συγγενών και φιλικών προσώπων.

Σπούδασα Φυσικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, αλλά παράλληλα είχα ανησυχίες και προσπαθούσα να εξηγήσω την δημιουργία και ύπαρξη του σύμπαντος και των υπαρχόντων σ' αυτό, συμπεριλαμβανόμενου και του ανθρώπου, μέσα από τις θεωρίες της εξέλιξης, παρόλο που κατά βάθος δεν με ικανοποιούσαν.

Εντρυφούσα σε φιλοσοφικά βιβλία μήπως βρω κάποια λογική εξήγηση, αλλά κάθε προσπάθεια κατέληγε σε αδιέξοδο.

Στην ουσία γινόταν μια πάλη μέσα μου, γιατί από τη μια προσπαθούσα να συμβιβαστώ με την εξελικτική θεωρία, γιατί αυτός ήταν ο μοντερνισμός της εποχής, ενώ απ' την άλλη η συνείδηση μου δεν δεχόταν σαν επαρκείς τις εξηγήσεις της θεωρίας αυτής. Τελικά σταμάτησα να διαβάζω φιλοσοφικά βιβλία για το θέμα αυτό. Αρκετά αργότερα Ο Κύριος μου αποκάλυψε την αλήθεια, όπως θα δούμε στην εξέλιξη της ομολογίας αυτής.

Όλα αυτά τα χρόνια των συνειδησιακών μου συγκρούσεων, ο Κύριος ήταν δίπλα μου, «προεπορεύετο εν στύλω νεφέλης» (Έξοδος ιγ':21) επί 50 χρόνια στην περιπλάνηση στη δική μου έρημο, χωρίς εγώ να το έχω αντιληφθεί.

Σαν άτομο, ήμουν κλειστός χαρακτήρας, χωρίς φίλους και παρέες. Επίσης ήμουν αυτοπειθαρχημένο άτομο και αυτό με κράτησε μακριά από εθισμός, όπως κάπνισμα οινοποσίες και τη λεγόμενη «ζωή» της νύχτας. Μετά 60 χρόνια μακριά από τον Λόγο του Θεού, μπορώ με βεβαιότητα να πω, ότι όλη αυτή την αυτοσυγκράτηση και αυτοπειθαρχία, ο Κύριος και λυτρωτής μου την είχε προμηθεύσει, όπως μου αποκάλυψε αργότερα με προφητείες, ότι «ήταν πάντα δίπλα μου, με «περίμενε χρόνια και ότι κατέβαλε πολλή προσπάθεια να με εντάξει στο σώμα της εκκλησίας Του.»

Κατά την εποχή της αποφοιτήσεως μου από το πανεπιστήμιο, είχε επιβληθεί η δικτατορία στην Ελλάδα. Την ίδια περίοδο βρέθηκα στο Στράτο, απ' όπου απολύθηκα αρχές 1971, ύστερα από περιπέτειες που είχαν να κάνουν με τα φρονήματά μου.

Μετά 4-5 μήνες αρνήσεων, κατάφερα να πάρω διαβατήριο και να γίνει δεκτή αίτηση μου μετανάστευσης στον Καναδά, όπου κατέληξα το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Στο μεταξύ ο ριζοσπαστισμός και η αθεΐα είχαν ήδη βαθιά ριζώσει στην καρδιά μου. Στον Καναδά έτυχε να γνωριστώ, με τον πρύτανη των οικονομικών τότε, του πανεπιστημίου "York" του Τορόντο, Ανδρέα Παπανδρέου, μετέπειτα πρωθυπουργού της Ελλάδας.

Η γνωριμία αυτή στάθηκε απαρχή συγκεκριμενοποιήσεως της πολιτικής μου πορείας, που μέχρι τότε ήταν «αναρχούμενη». Η πτώση της δικτατορίας με βρήκε στην Ελλάδα και το 1974 εντάχτηκα στο ΠΑΣΟΚ, ξεκινώντας έτσι το πολιτικό μου ταξίδι, κτίζοντας ένα οικοδόμημα που απεδείχθη σαθρό, όπως όλα τα ανθρώπινα οικοδομήματα. Παρενθετικά παραθέτω, ότι πήρε αρκετά χρόνια η "πολιτική" αποτοξίνωση, μέχρι την πλήρη απεξάρτησή μου. Αυτό συνέβη όταν πλέον είχα ενταχτεί στο σώμα του Κύριου, την εκκλησία Του. Μάλιστα το ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟ μου έδωσε και πιστοποιητικό πλήρους απεξάρτησης, μέσω μιας προφητείας που χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Υιέ μου αυτή τη στιγμή πατάς στα συντρίμμια του πολιτικού σου οικοδομήματος που επιμελώς τόσα χρόνια έκτιζες. Τώρα ήρθε η ώρα να οικοδομήσεις νέο δόμημα με θεμέλιο τον ΒΡΑΧΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ.»

Το ζενίθ της πολιτικής μου ανέλιξης ήταν το 1982, όταν εκλέχτηκα δήμαρχος των Ερυθρών και παρέμεινα στη θέση αυτή μέχρι το τέλος του 1990, μετά την επανεκλογή μου το 1986.

Αυτή την εποχή είχα τη δίψα να συνεισφέρω με τις δυνάμεις μου, μέσα από τις συλλογικές προσπάθειες με άλλους που και αυτοί είχαν τον ίδιο ζήλο και ιδέες με μένα, για κοινωνική δικαιοσύνη. Περί τα μέσα της δεύτερης δημοτικής θητείας μου, συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά που είχα ονειρευτεί σαν νέος δεν οδηγούσαν προς την εκπλήρωση των επαναστατικών μου ιδεών.

Μετά από βασανιστικές σκέψεις, πήρα την απόφαση να αποχωρήσω, αρχικά από την ενεργό πολιτική. Ήμουν εκ φύσεως άτομο ασυμβίβαστο ως προς θέματα αρχών, ενώ τριγύρω μου οι πολιτικές σκοπιμότητες επέβαλλαν τους συμβιβασμούς σε καθημερινή βάση.

Η αποσύνδεση από την ενεργό πολιτική, είχε σαν αποτέλεσμα τον ξενιτεμό μου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Στα τέλη του καλοκαιριού του 1993 ξεκίνησε μια μαραθώνια πορεία προς στο άγνωστο, παρέα με τη σύζυγό μου, που κατάγεται από τις ΗΠΑ, τα δυο παιδιά μας και «δυο βαλίτσες». Γύρω στα 50 μου άρχιζα μια νέα μα δύσκολη βιοποριστικά ζωή.

Ο Κύριος μας όμως εργαζόταν τα δικά του σχέδια για μένα. Ετοίμαζε την προσωπική μου πρόσκληση και προσπαθούσε να βρει τρόπους να μου την εγχειρίσει. Όλα τα επόμενα συμβάντα συνηγορούν σ' αυτό.

Αφού περιπλανήθηκα σε διάφορες δουλειές, το φθινόπωρο του 1996 έπιασα δουλεία σε μια εταιρία που τα γραφεία της είναι κοντά στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

Στην περιοχή αυτή βρίσκεται η Αγγλικανική εκκλησία της Άγιας Τριάδας μια από τις πρώτες ιστορικές εκκλησίες που έκτισαν οι έποικοι. Την εκκλησία αυτή επισκέπτονται πολλοί για διάφορους λόγους ο καθένας. (τουριστικούς, πνευματικούς, κλπ.).

Την εκκλησία αυτή ανακάλυψα και εγώ και την επισκεπτόμουν για να ξαποστάσω στα μεσημεριανά μου διαλείμματα. Στα έδρανα της, υπήρχαν Άγιες Γραφές, διάφορα άλλα τελετουργικά βιβλία και υμνολόγια. Κάποια στιγμή από περιέργεια, άρχισα να διαβάζω από τη Βίβλο διάφορα αποσπάσματα. Έτσι άρχισε ένας εθισμός ο οποίος συνεχίστηκε για αρκετό χρόνο. Η Βίβλος που χρόνια τώρα αγνοούσα, άρχισε να γίνεται σύντροφός μου, μελετώντας την, σαν ένα ιστορικό βιβλίο.

Τα Χριστούγεννα του 1999 μας επισκέφτηκε ο σημερινός σύζυγος της κόρης μου για να γνωριστούμε και κατά σύμπτωση, (αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση), μου δώρισε ένα επιστημονικό βιβλίο με τίτλο: «Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ».

Το βιβλίο αυτό διαπραγματευόταν τη δημιουργία του κόσμου με επιστημονικούς όρους φυσικής, σε αντιπαράθεση με τη θεωρία της εξέλιξης. Μου έφερε στη θύμηση τα φοιτητικά μου χρόνια που απέρριπτα το ένα μετά το άλλο τα φιλοσοφικά βιβλία, που έβρισκα ανεπαρκή στις εξηγήσεις τους. Με τράβηξε αμέσως και άρχισα να το μελετώ. Παράλληλα με παρέπεμπε στη Αγία Γραφή για να δείξει την αγαστή συμφωνία των νέων επιστημονικών ανακαλύψεων, με τα γραφόμενα της βίβλου η οποία είχε γραφτεί χιλιάδες χρόνια πριν. Επόμενο βήμα μου ήταν η ΑΓΟΡΑ ΒΙΒΛΟΥ και η παράλληλη μελέτη της, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Είχαν περάσει 59 χρόνια από τη γέννηση μου, όταν άρχισα ν' ανακαλύπτω τη Βίβλο. Τότε συνειδητοποίησα, γιατί αντέχει αυτό το βιβλίο τόσες χιλιάδες χρόνια. Ανακάλυψα την «δημιουργούσα σοφία», που περικλείεται μέσα στα εδάφιά της. «Ότε επέβαλε τον νόμον αυτού εις την θάλασσαν, να μη παραβώσι τα ύδατα το πρόσταγμα αυτού, ότε διέταττε τα θεμέλια της γης, τότε ήμην πλησίον αυτού δημιουργούσα» (Παροιμίες η΄:29)

Στη διάρκεια της μελέτης αυτής μου δημιουργήθηκε έντονα η ιδέα, να επισκεφτώ, διάφορες θρησκευτικές συναθροίσεις, διαφόρων δογμάτων, (Εβραϊκές συναγωγές, τζαμιά και χριστιανικές εκκλησίες άλλων δογμάτων εκτός από την «ορθοδοξία», που από νέος γνώριζα), για να μάθω περισσότερα γύρω από την πίστη και τη θρησκευτική λατρεία.

Δεν πρόλαβα όμως γιατί ο ΚΥΡΙΟΣ κυριολεκτικά με περίμενε στη «γωνία» και με οδήγησε στην εκκλησία του. Εκεί που ιερουργεί το ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟ.
Ήταν λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2001, μετά την καταστροφή των διδύμων. Εδώ αρχίζει το ταξίδι μου με τον Κύριο και έχω ακράδαντη την ελπίδα, ότι θα είναι αιώνιο χωρίς τελειωμό. Άλλωστε ο Κύριος μου αποκάλυψε δια προφητείας: «Σε κρατώ μέσα στα χέρια μου και δεν θα σε πειράξει ούτε θα σε αποσπάσει κανείς μέχρις ότου έρθω και σε παραλάβω.»
Ήταν ένα Σάββατο πρωί. Είχα πάει το αυτοκίνητο του γιου μου για συνηθισμένη επισκευή. Άφησα το αυτοκίνητο στο συνεργείο και έφυγα για να επιστρέψω το απόγευμα να το παραλάβω. Στον δρόμο έπεσα επάνω σε μια εκκλησία που η επιγραφή της ήταν ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ, (Στα Αγγλικά και Ελληνικά). Γι' αυτή την εκκλησία 2 χρόνια πριν στην Ελλάδα, μου είχε μιλήσει μια ξαδέρφη μου που είχε γνωρίσει τον Κύριο, αλλά δεν έδωσα σημασία τότε.. Τώρα όμως που είχα την επιθυμία να επισκεφτώ διάφορες θρησκευτικές συναθροίσεις, ήταν ευκαιρία ν'αρχίσω απ' ετούτη την εκκλησία που βρέθηκε μπροστά μου.

Κατά το πρόγραμμα που ήταν αναρτημένο, οι συναθροίσεις γίνονταν Παρασκευή και Σάββατο βράδυ και Κυριακή πρωί.

Σκέφτηκα: «Το απόγευμα που θα γυρίσω να πάρω το αυτοκίνητο, είναι ευκαιρία να επισκεφτώ την εκκλησία.» Όταν όμως ήρθε η ώρα ανέβαλλα την επίσκεψη για την επομένη, Κυριακή πρωί. Πάλι όμως το ανέβαλα.

Μετά 2-3 αναβολές, πήρα την σταθερή απόφαση, επιτέλους να επισκεφτώ την εκκλησία.

Ήταν μια Κυριακή του Δεκεμβρίου 2001 ώρα 11:00, όταν διάβηκα το κατώφλι εκκλησίας για πρώτη φορά, ύστερα από περίπου 50 χρόνια, με εξαίρεση κοινωνικές υποχρεώσεις, όπως προανέφερα.

Άκουσα τον ΛΟΓΟ του Θεού στα Ελληνικά και μετάφραση στ' Αγγλικά. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Άλλωστε από την μελέτη της βίβλου, ήμουν κατά κάποιο τρόπο δεκτικός, αφού καταλάβαινα αυτά που ελέγοντο. Επόμενο ήταν την ερχόμενη Κυριακή να ξαναπάω. Πήγα όμως 5-10 λεπτά νωρίτερα. Είδα τότε τους μελλοντικούς μου αδερφούς και αδερφές γονατισμένους να προσεύχονται. Ρώτησα κάποιον τι ώρα αρχίζουν, και μου είπε, ότι έρχονται μια ώρα πριν τις 11:00 για προσευχή. Μου δημιουργήθηκε η επιθυμία και η περιέργεια, να αποκτήσω και την εμπειρία της προσευχής, πριν επισκεφτώ εκκλησίες άλλων δογμάτων.

Έτσι την επόμενη Κυριακή πήγα νωρίτερα. Θα ήταν γύρω στις 10:30, όταν κατέλαβα τη θέση μου. Όλοι οι άλλοι ήσαν γονατισμένοι και προσεύχονταν.

Πριν καλά τακτοποιηθώ στην καρέκλα μου, άρχισα να βιώνω, κάτι πρωτόγνωρο στη ζωή μου. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, με το στόμα μιας γυναίκας. Μια προφητεία που αφορούσε αποκλειστικά εμένα προσωπικά.

«Κρίτων με διαβάζεις τρία χρόνια τώρα, αλλά αμφιβάλλεις για μένα. Ψάχνεις να βρεις ποιος δημιούργησε τον κόσμο, αλλά σου λέω ότι ΕΓΩ είμαι ο δημιουργός του σύμπαντος. ΕΓΩ δημιούργησα εσένα και ΕΓΩ είμαι αυτός που σε οδήγησε εδώ. Σε περίμενα χρόνια και κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να σε φέρω στην εκκλησία μου. Βγάλε τις αμφιβολίες από το μυαλό σου, άνοιξε την καρδιά σου και έλα πιο κοντά σε μένα. Να με ρωτάς και θα σου απαντώ. Θέσε όλα τα αιτήματά σου στα πόδια μου και εγώ θα σου δίνω και θα σε παρηγορώ.»

Το Άγιο Πνεύμα είχε απευθυνθεί αποκλειστικά σε μένα. Είχα ήδη λάβει το πρώτο θεϊκής διδασκαλίας μάθημα περί δημιουργίας. «Πάντα δι αυτού έγειναν, και δεν έγεινεν ουδέ εν το οποίον έγεινεν.» (Ιωάννης α:3)] Κατά τη διάρκεια της προφητείας, ρίγη διαπερνούσαν το σώμα μου, κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα, Ενώ παράλληλα δάκρυα άρχισαν να πλημμυρίζουν ολόκληρο το πρόσωπό μου, ασταμάτητα. (50 χρόνια δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να είχε δακρύσει.)

Απ εκείνη τη στιγμή αρχίζει ένα οδοιπορικό δίπλα στον Κύριο. Ένα οδοιπορικό χαράς και αγαλλίασης, ακόμη και μέσα από θλίψεις που ακολούθησαν. Τον ρωτούσα και μου απαντούσε, είτε με προφητείες είτε μέσα από τον λόγο του, είτε από τον άμβωνα. Του ζητούσα και μου έδινε. Εξακολουθώ να τον ρωτώ και μου άπαντα του ζητώ και μου δίνει. Άλλωστε πιστός είναι ο λόγος του. «Αιτείτε και θέλει σας δοθεί, ζητείτε και θέλετε ευρεί, κρούετε και θέλει σας ανοιχθή, διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή.» (Ματθαίος ζ΄:7-8)

Την επομένη Κυριακή ζήτησα από τον Κύριο τρία πράγματα. Να σταματούσε ένα δικαστήριο που είχε ο αδερφός μου στην Ελλάδα την επομένη μέρα (Δευτέρα). Να θεραπεύσει τη μέση από ένα πρόβλημα που είχα και να μεριμνήσει όταν έρθει η ώρα, να πεθάνω στο πόδι χωρίς να γίνω βάρος στους δικούς μου. Να μου χαρίσει γαλήνη πνεύματος. Η απάντηση δόθηκε «αμέσως» με προφητεία: «τα αιτήματά σου έγιναν δεκτά.» Το δικαστήριο ματαιώθηκε, η μέση μου πέρασε, η γαλήνη του πνεύματος έγινε γεγονός. Έκτοτε άνοιξε ένας διάλογος με τον Κύριο και επί 1 χρόνο ανελλιπώς το Άγιο Πνεύμα απευθυνόταν σε μένα άλλοτε ονομαστικώς, άλλοτε ανωνύμως. Σχεδόν κάθε φορά που πήγαινα στην εκκλησία.

Με ενύπνια με παρότρυνε να βαπτιστώ στο νερό, πράγμα που έπραξα στις 14 Σεπτεμβρίου 2002. «Όστις πιστεύσει και βαπτισθεί, θέλει σωθεί, όστις όμως απιστήσει, θέλει κατακριθεί. (Μαρκος ις:16) Ο Κύριος για να εδραιώσει την πίστη μου μου αποκάλυψε πάλι δια προφητείας, ότι θα μου έδειχνε τεράστια και θαυμάσια, τα οποία πραγματοποιήθηκαν.

Ήταν τέλη Μάη του 2003. Την επομένη από την προαναφερθείσα προφητεία. Ταξίδευα με το τρένο προς τη δουλειά. Σε ένα σταθμό παρατήρησα ένα ζευγάρι επαιτών, που δεν έμοιαζε με τους επαγγελματίες του είδους που συναντούσα κάθε μέρα. Σκέφτηκα να τους δώσω κάτι, αλλά το τρένο εγκατέλειψε τον σταθμό και δεν το έπραξα. Έβαλα μια σκέψη στο νου μου και είπα: «Κύριε αν αυτοί οι άνθρωποι όντως έχουν ανάγκη σε παρακαλώ δώσε μου ακόμη μια ευκαιρία να τους δώσω κάτι.» Την επόμενη μέρα, στην ίδια γραμμή τρένου συνάντησα το ζευγάρι μέσα . Η καρδιά μου αγαλλίασε. Έβαλα το χέρι στη τσέπη μου και έδωσα στην κοπέλα ένα δολάριο. Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη όταν γύρισε και μου είπε: «Σ ευχαριστώ Κρίτων.»

Την ίδια στιγμή βγήκαν από το τρένο και δεν τους ξαναείδα έκτοτε.
Τον Ιούνιο του ιδίου χρόνου ήρθα στην Ελλάδα. Είχα πάει στη Λιβαδειά να τακτοποιήσω μερικές φορολογικές μου υποθέσεις. Στον γυρισμό πλησίαζα ένα χωριό που ονομάζεται Αγία Παρασκευή. Το χωριό αυτό βρίσκεται σε ένα ίσιωμα που όλα τα αυτοκίνητα τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα και πρέπει να την μειώσουν μπαίνοντας στο χωριό.

Επειδή είχα αργήσει, και έπρεπε να φθάσω στην Αθηνά για μια συνάντηση, έκανα μια προσευχή μέσα μου και είπα: «Κύριε θα ήθελα ν αποφύγω αυτό το χωριό. Κάνε κάτι..» Όλως ξαφνικά ενώ πλησίαζα στο χωριό βλέπω την πινακίδα «Αγια Παρασκευή» να εξαφανίζεται και στη θέση της να παρουσιάζεται η πινακίδα Αλίαρτος. Είχα παρακάμψει το χωριό αυτό εν «ριπή οφθαλμού» και είχα μετατοπιστεί 10 χιλιόμετρα μπροστά. Ήθελον λοιπόν να λάβωσιν αυτόν εις το πλοίον και παρευθείς το πλοίον έφθασεν εις την γην εις την οποίαν υπήγαινον». (Ιωάννης ς΄:21)

Δεν άργησαν όμως να έρθουν και οι δοκιμασίες, μετά από τόσα θαυμάσια που έκανε και μου έδειξε ο Κύριος. Με είχε όμως προετοιμάσει για τον ερχομό τους, πάλι μέσω προφητείας.

Το 2004 έτυχε ν΄ αρρωστήσει η κόρη μου από μια σπάνια ασθένεια των οφθαλμών. Σε προσευχή στο σπίτι, έκραξα προς τον Κύριο και είπα: «Κύριε όταν πρωτοήρθα στην εκκλησία σου, μου είπες να σου ζητώ και θα μου δίνεις να σε ρωτώ και θα μου απαντάς. Αν έχω άδικο απάντησέ μου μέσα από τον λόγο σου και ενύπνιο.» Ανοίγω τυχαία τότε την γραφή και η απάντηση ήρθε αμέσως. Μέσα από τον Λόγο Του. Το εδάφιο που έτυχε έλεγε: «Εάν εθεώρουν αδικίαν εν τη καρδία μου , ο Κύριος δεν ήθελεν ακούσει, αλλά ο Θεός βεβαίως εισήκουσεν, επρόσεξε εις την φωνή της προσευχής μου.» (Ψαλμός. ξς΄:18-19)

Το βράδυ της ιδίας ημέρας με ενύπνιο ο Κύριος μου αποκάλυψε ότι θα σταθεροποιηθεί η όραση στον πειραγμένο οφθαλμό και ο άλλος οφθαλμός δεν θα πειραχθεί. Εν καιρώ θα θεραπευθεί και ο άλλος. Η εξέλιξη είναι όπως ακριβώς μου αποκαλύφθηκε μέσα από το ενύπνιο.

Τον Ιούλιο του 2005 έκανα μια εξέταση αίματος και μου βρήκαν το PSA, που είναι ο δείκτης για πιθανό καρκίνο του προστάτη, 5.72 έναντι περίπου 2.5-3.5 του κανονικού.

Η διάγνωση ήταν πιθανός καρκίνος. Μου συνέστησαν να κάνω βιοψία, αλλά εγώ δεν ήθελα πριν εξαντλήσω όλα τα αλλά μέσα . Ο γιατρός μου είπε ότι βρίσκομαι σε μεγάλο κίνδυνο. Έκλεισα έτσι το ραντεβού της βιοψίας 22 Αυγούστου. Έχοντας πίστη στην επαγγελία του Κύριου, (προφητεία: «Επειδή ήρθες αργά στην εκκλησία μου θα σε βαστήξω αργά στη ζωή για να σε χρησιμοποιήσω στο έργο μου»), δεν θορυβήθηκα.

Στις 23 Ιουλίου ήρθα στην Ελλάδα και παρέμεινα μέχρι τις 14 Αυγούστου. Στο μεταξύ έκανα και την μέχρι τότε ομολογία μου στον ραδιοφωνικό σταθμό «Χριστιανισμός».

Την Πέμπτη 11 Αυγούστου, επισκέφτηκα την εκκλησία, των Βαγίων Βοιωτίας, όπου ξανάκανα την ομολογία μου. Στο τέλος ο ποιμένας είπε: «Όσοι ασθενούν, να έρθουν να τους αλείψουμε με λάδι.» Για πρώτη φορά με πίστη εξάσκησα αυτό το δικαίωμα.

«Ασθενεί τις μεταξύ σας; Ας προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας και ας προσευχηθώσιν, επ΄ αυτόν, αλείψαντες αυτόν με έλαιον εν τω ονόματι του Κυρίου. Και η μετά πίστεως ευχή θέλει σώσει τον πάσχοντα». (Ιακώβου ε΄:14-15)

Έκραξα πάλι στον Κύριο και είπα: «Κύριε, μου υποσχέθηκες ότι θα με πάρεις όρθιο χωρίς να πέσω στο κρεβάτι του πόνου, και επειδή ο Λόγος Σου είναι πιστός ή πάρε με τώρα ή θεράπευσέ με.» Μόλις οι πρεσβύτεροι έβαλαν τα χέρια τους επάνω μου, ένοιωσα μια λάβα να ξεκινά από το κεφάλι μου, να κατεβαίνει στα πόδια και να με καθαρίζει.

Το Σάββατο στις 13 του μηνός επανελήφθη το ίδιο στην εκκλησία της Θήβας.
Με την επιστροφή, στη Νέα Υόρκη, το πρώτο μου μέλημα ήταν η μέτρηση του PSA, βέβαιος ότι θα απέφευγα τη βιοψία. Στις 15 Αυγούστου έκανα την εξέταση αίματος και το αποτέλεσμα ήταν 2.55. Ο Κύριος για μια ακόμη φορά μετά τον «πειρασμό είχε κάνει την έκβαση.»

Όμως οι δοκιμασίες δεν είχαν τελειώσει. Είχα κάποια ενόχληση στο λαιμό, που δεν περνούσε. Πιθανόν να είχα και δέκατα πυρετού τα οποία δεν είχα αντιληφθεί..

Την Κυριακή 21 Αυγούστου όντας στην εκκλησία, ακούστηκε μια προφητεία που δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί ο αποδέκτης. «Έχεις πρόβλημα και εγώ θα σε θεραπεύσω» έλεγε το Πνεύμα το Άγιο. Γυρίζοντας στο σπίτι, κατά τις 4 το απόγευμα αισθάνθηκα πυρετό. Έβαλα το θερμόμετρο και είχα 37.5. Μετά μισή ώρα είχε φθάσει 38.5 και μετά άλλη μισή ώρα περίπου 40. Ήμουν μόνος στο σπίτι και τηλεφώνησα στη γυναίκα μου που ήταν σε κάποιο σπίτι να μου έφερνε ασπιρίνες να χαμηλώσω το πυρετό, μέχρι να πάω στον γιατρό την άλλη μέρα. Η γυναίκα μου θορυβήθηκε, ήρθε και με έπεισε να πάμε στο νοσοκομείο στα έκτακτα περιστατικά, να μου έδιναν αυτοί κάτι.

Στο νοσοκομείο μέτρησαν τα λευκά αιμοσφαίρια και τα βρήκαν πολύ υψηλά. Έτσι με κράτησαν μέσα. Η διάγνωση ήταν μια υποτροπή μιας χρόνιας προστατίτιδας που είχα, αλλά παράλληλα και κάτι άλλο που δεν μπορούσαν να διαγνώσουν, Οι γιατροί επικεντρώθηκαν στο αναπνευστικό σύστημα, παρόλο που δεν αισθανόμουν ενοχλήσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Μετά 2 μέρες έπεσε ο πυρετός αλλά τα δέκατα διατηρούνταν. Τελικά υπέθεσαν ότι κάτι συνέβαινε με το ιγμόρειο. Όντως έτσι ήταν αφού το ανακάλυψε ο ωτορινολαρυγγολόγος με μια ενδοσκόπηση. Μου έδωσαν αγωγή, αλλά η βελτίωση δεν ερχόταν γρήγορα, παρ όλες την κορτιζόνη, που πήρα.

Την ακόλουθη Κυριακή έθεσα το θέμα στον Κύριο. Του ζήτησα να με καθαρίσει από την ασθένεια. Η απάντηση του Κυρίου ήταν ακαριαία. «Σε λίγες μέρες θα σε καθαρίσω», είπε μέσω προφητείας.

Ήταν Τετάρτη βράδυ προς Πέμπτη, της ίδιας εβδομάδας. Είχα μια έντονη διάθεση για προσευχή. Αφού ξάπλωσα και διάβασα λίγες ώρες αποκοιμήθηκα για να ξυπνήσω λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Πήγα στο σαλόνι, γονάτισα στον καναπέ και άρχισα να προσεύχομαι.
Θα είχε περάσει μισή ώρα και δεν κατάλαβα αν λαγοκοιμήθηκα στα γόνατα ή βρισκόμουν σε έκσταση. Ένοιωσα κάποιον από πίσω να βάζει τα χέρια του στο κεφάλι μου. Παράλληλα παρατηρούσα τα λευκά κράσπεδα του ποδήρη ιματίου του στα πλάγιά μου.

Ένοιωσα τότε μια τρομερή δύναμη στο κεφάλι μου σαν ηλεκτρικό ρεύμα να διαπερνά το σώμα μου. Νόμισα ότι έλαβα Πνεύμα Άγιο, αλλά ελέγχοντας τη γλώσσα μου δεν γλωσσολαλούσα. Όμως εκείνη τη στιγμή ένοιωσα τον λαιμό μου να καθαρίζει. Από το επόμενο πρωί και για 2-3 μέρες, άρχισα να βγάζω πυώδη φλέγματα, και το ιγμόρειο άρχισε να καθαρίζει..

Αν ο Κύριος δεν είχε επιτρέψει την βίαια είσοδο μου στο νοσοκομείο ίσως ακόμη τυραννιόμουν με τα δέκατα του πυρετού. Ο Λόγος του Κυρίου για μια ακόμη φορά εκπληρώθηκε. Ό,τι του ζήτησα μου το έκανε.

Τον ευχαριστώ και τον δοξάζω. Τελειώνοντας, παρακαλώ τον Κύριο να με κρατά στο θέλημα του μέχρι την ημέρα που θα με παραλάβει εκπληρώνοντας έτσι και την τελευταία γήινη επαγγελία του προς αμέ. Πιστός ο Λόγος Του, αμήν.

Κρίτων Γ. Γκιόκας

Ν. ΥΟΡΚΗ

Ομολογίες